هنگامی که مدل منبع باز محدود می شود، اولین چیزی که تیم از دست می دهد توانایی تغییر است.

هنگامی که یک مدل شروع به محدود شدن می کند، اولین چیزی که شکسته می شود معمولاً نتایج استنتاج نیست، بلکه توانایی تغییر است. نام رابط هنوز وجود دارد، انبار هنوز وجود دارد، اما خط تولید اصلی شروع به گیرکردن در سهمیه‌ها، مناطق، احراز هویت و درخواست‌های انطباق کرده است. مشکل واقعی این نیست که یک مدل از دست رفته است، بلکه این است که مسیر اصلی فقط برای “ادامه استفاده از مدل اصلی” مناسب است و برای “تغییر به مجموعه دیگری از پشته ها در همان هفته” مناسب نیست.

این نوع تغییر به نظر می رسد که یک تامین کننده در سمت محصول در دسترس نیست، اما در واقع یک وابستگی در سمت مهندسی است. کلمات سریع، تجزیه خروجی، طرح فراخوانی تابع، طول زمینه طولانی، بودجه نشانه، ریتم تکرار، و آستانه کنترل ریسک همگی در رفتار پیش‌فرض مدل اصلی پنهان هستند. هر زمان که شی جایگزین تغییر کرد، این مقادیر پیش فرض باید دوباره خوانده شوند.

ویندوز را تغییر دهید تا ابتدا مشکل آشکار شود

هنگامی که محدودیت های خارجی به دست می آیند، اغلب برای تیم مشخص می شود که اندازه گیری یک خط امتیاز نیست، بلکه مجموعه ای از اقدامات همسو است. مدل قدیمی جاهای خالی را خیلی روان پر می کند. مدل منبع باز جدید ممکن است از نظر معیارها بد نباشد، اما اشکالات مختلفی در پایداری JSON، کالیبر رد کردن و ترتیب فراخوانی ابزار وجود خواهد داشت. فرزها در صورت مشاهده جداگانه بزرگ نیستند، اما زمانی که به یکدیگر متصل می شوند، می توانند به لینک اتوماسیون آسیب برسانند.

چیزی که حتی ناراحت کننده تر است این است که این تفاوت معمولاً یکباره اتفاق نمی افتد. صفحه اول عادی به نظر می رسد، اما صفحه دوم شروع به از دست دادن فیلدها می کند. یک فراخوانی تابع مشخص یک مرحله اضافی را انجام می دهد و یک تلاش مجدد خاص نتایج قدیمی را تحت شرایط مرزی به عقب می راند. پس از آنلاین شدن، همچنان همان نام مدل را در سطح دارد، اما در واقع با توزیع رفتار دیگری جایگزین شده است.

تنظیم مجدد کندتر از جایگزینی مدل است

برای جایگزینی یک مدل، چهار چیز اغلب باید به طور همزمان جایگزین شوند: قالب ورودی، پذیرش خروجی، بازگشت استثنا و آستانه نظارت. اگر این موارد را برای مدل دست نخورده رها کنید، نتیجه این خواهد بود که همان مجموعه منطق تجاری بین دو توزیع رفتاری نوسان می کند. زشت ترین عیب های آنلاین معمولاً شکست های کامل نیستند، بلکه موفقیت های گاه به گاه، زمینه های گمشده گاه و بیگاه و توضیحات اضافی گهگاهی هستند. بعداً، سیستم این گوشه ها را به عنوان ورودی معمولی در نظر می گیرد و به انتقال آنها ادامه می دهد.

به همین دلیل است که “توانایی دویدن” به معنای “توانایی مهاجرت” نیست. ارزش مدل منبع باز در قابلیت جایگزینی آن نهفته است، اما جایگزینی با تعیین وزن به گذشته خاتمه نمی یابد. تا زمانی که قالب‌های خروجی، فراخوانی ابزار، و درپوش‌های طول دوباره سفت نشده‌اند، انتقال فقط به نصف کامل شده است. تغییر مدل ظاهری در نهایت به یک تبدیل مشترک از کلمات سریع، تجزیه کننده ها، آزمایش کننده های مجدد و زنجیره های بازگشتی تبدیل می شود.

مسیر پشتیبان باید طبق مسیر رسمی ساخته شود.

اگر مدل پشتیبان فقط در یک بخش “طرح کاهش” سند قرار داده شود، زمانی که زمان تعویض فرا می رسد، تقریباً دیر خواهد بود. یک رویکرد پایدارتر این است که هم مدل اصلی و هم مدل پشتیبان را در مجموعه‌ای از خطوط پایه قرار دهیم: دسته‌ای از نمونه‌ها، مجموعه‌ای از نشانگرها، نسخه مشابه تجزیه‌گر، و همان زنجیره بازگشتی آزاد. هنگامی که چنین تغییری رخ می دهد، سوئیچ تنها مسیریابی را در مسیری که طی شده تغییر می دهد، نه اینکه به طور موقت یک سیستم جدید ایجاد کند.

با ارزش ترین چیز در مورد این چیز این نیست که مدل یدکی چقدر ارزان است، بلکه این است که آیا به عنوان یک قابلیت رسمی حفظ می شود یا خیر. یک تیم واقعا بالغ “تغییر مدل ها” را به عنوان یک اقدام تدارکاتی درک نمی کند، بلکه به عنوان یک مسیر زمان اجرا درک می کند. این مسیر ممکن است به طور معمول مورد استفاده قرار نگیرد، اما تا زمانی که سخت‌گیری‌های خارجی، تغییر سهمیه‌ها و محدودیت‌های منطقه‌ای سخت‌تر می‌شوند، این مسیر باید بتواند به تنهایی بایستد.

اینکه آیا می توان مدل منبع باز را ادامه داد یا خیر، تنها یک مسئله سطح اول است. یک قضاوت واقع بینانه تر این است که آیا تیم توانایی این را دارد که به جای توقف کسب و کار در محل و انتظار برای بهبودی تامین کننده، جریان کار را پس از سفت شدن مدل خارجی به مجموعه دیگری از پشته ها منتقل کند یا خیر. آنچه واقعاً باید حفظ شود، نام یک مدل خاص نیست، بلکه مسیری است که می توان آن را بارها و بارها قطع کرد.