Açık kaynak modeli kısıtlandıktan sonra ilk önce varsayılan kullanılabilirlik sona erecektir.

Açık kaynak modeli kısıtlı duruma girdiğinde başarısız olan ilk şey genellikle varsayılan kullanılabilirlik olur. Cümlenin kendisi dikkat çekici değildir ancak iş akışına düştüğünde çok önemlidir: model dosyası hâlâ orada olabilir, ayna hâlâ senkronize olabilir ve yerel makine bir kez çalışabilir, ancak aynı regresyon, aynı komut istemi sözcükleri kümesi ve aynı toplu komut dosyası, varsayılan olarak oluşturulma önkoşulunu yavaş yavaş kaybetmeye başlar.

Değişiklikler ilk başta büyük değildi. Bir ortam yansıtılmış sürümü alırken başka bir ortam nicelenmiş sürümü alır; bir makinenin tokenizer versiyonu başka bir makineninkiyle eşleşmiyor; bugün hala çoğaltılabilir, ancak yarın erişim politikalarındaki değişiklikler, yansıtılan gecikmeler veya kotalar nedeniyle sonuçlar değişmeye başlayacaktır. Görünüşte hala “model mevcut” ama aslında üç şey haline geldi: mevcut yol, mevcut izin ve mevcut sürüm.

Bu tür bir değişikliğin en sıkıntılı yanı, sistemi hemen çökertmemesidir. İlk önce varsayılan değeri değiştirir. Önceki varsayılan varsayım, aynı modelin, aynı sürümün ve aynı parametre kümesinin çoğu ortamda yeterince yakın sonuçlar üretebileceği yönündeydi. Kısıtlandıktan sonra bu varsayım artık geçerli değildir. Ekip her karar verdiğinde öncelikle giriş, yansıtma, nicelik belirleme, geri alma ve bölgesel kısıtlamaları onaylamalıdır. Sonuçta çoğu zaman modelin kendisini çalıştırmaktan daha fazla zaman alır.

İlk olarak ele alınması gereken şey, model tarafından kullanılan kontrol yüzeyidir: onu kim kullanabilir, hangi ortamlarda kullanılabilir, hangi versiyonlar üretim temelleri olarak kabul edilir, başarısız olduğunda hangi yola geçilir ve geri alma sırasında hangi versiyon tutulur. Kısıtlı model ancak bu sınırları ayrı ayrı çekerek iş akışını doğrudan bozamaz. Aksi takdirde her geçici çare, süreci yeniden icat etmek gibidir. Bugün çalışabiliyorsa, bu aynı girdi grubunun yarın tanınacağı anlamına gelmez.

Burada en kolay yanlış anlaşılan nokta, “hala bir kez çalıştırılabilir” ifadesinin “hala stabil olarak kullanılabileceği” olarak kabul edilmesidir. Bu karar bir kez karıştırıldığında, sonraki sorunlar ortaya çıkmaya devam edecektir: regresyon seti artık aynı temeli paylaşmamaktadır ve sorun giderme sırasında öncelikle hangi sürüme sahip olduğunuzu doğrulamanız gerekir ve ekip “bu sürümün aynı model olup olmadığı” konusunda anlaşmazlığa düşmeye başlayacaktır. Modelin kendisi hala orada ama onun etrafında inşa edilen yargı zinciri parçalanmış durumda.

Bu nedenle, kısıtlamaların getirdiği asıl değişiklik yalnızca indirilebilirlikteki bir azalma değil, aynı zamanda varsayılan kullanılabilirlikteki bir başarısızlıktır. Model ne kadar gelişmiş olursa, o kadar kısıtlayıcı hale gelir ve tutarlılığı sürdürmek için geçici belleğe ve sözlü geleneklere o kadar az güvenir. İhtiyaç duyulan şey açık izinler, sabit temeller, geri dönüştürülebilir girişler ve izlenebilir geri dönüş yollarıdır. Bunları sıkılaştırdıktan sonra model gerçekten çalışır duruma gelebilir; aksi takdirde model ne kadar iyi olursa olsun, “bugün başarmak için yeterli” olacaktır.