Aracılar için web uyumluluğu, eklenti özelliğinden varsayılan gereksinime geçiyor

Tarayıcıda normal bir içerik parçası görünür, ancak aracı programa aktarıldığında çoğu zaman tamamen okunamaz. Sayfanın açılabiliyor olması sayfanın gerçekten tüketilebileceği anlamına gelmez; insanlar tarafından görülebilmesi, makineler tarafından istikrarlı bir şekilde okunabileceği, doğrulanabileceği ve takip edilebileceği anlamına gelmez.

Bu konu eskiden “site haritasını doldurun” veya “makale sayfasına bazı yapılandırılmış veriler ekleyin” gibi bir yan konu olarak görülüyordu. Artık bir köşe değil. Herkese açık bir site yapay zeka tarayıcılarıyla, otomatik erişimle ve aracı tabanlı iş akışlarıyla karşılaştığında, uyumlu nesneler artık yalnızca tarayıcılar ve arama motorları değil, aynı zamanda sayfaları semantik temelinde bölebilen, bağlantılara göre atlayabilen ve duruma göre yürütmeye devam edebilen bir istemci türüdür. Bir sayfa yalnızca insan okuyuculara uygunsa ancak bu tür müşteriler için tuzaklarla doluysa, uyumsuz bir web sitesi gibi görünmeye başlayacaktır.

Sayfanın açılabilmesi sayfanın okunabileceği anlamına gelmez.

İlk sorun genellikle içeriğin kalitesi değil, içeriğin çıktı şeklidir.

Bir sayfa, gövde metnini istemci tarafı işlemeye yerleştirirse, akordeon panellerindeki anahtar alanları gizlerse, açık URL’ler olmadan sayfalandırmayı kayan bir akışa dönüştürürse ve tabloları resimlere dönüştürürse, aracı programı yalnızca tahmine güvenebilir. İnsanlar için yanlış bir tahmin, bir paragrafın gözden kaçırıldığı anlamına gelebilir; Bir makine için yanlış bir tahmin, daha sonraki eylemlerin yanlış gitmesine neden olabilir ve gelecekte atılacak birkaç adım daha, yanlış anlayışla devam edecektir.

Bu tür sorun özellikle belge sitelerinde ve içerik sitelerinde belirgindir. İnsan okuyucular görsel katmanı takip ederek bağlamı kendileri tamamlarlar; ajanlar bunu yapmıyor. Aracının gördüğü şey DOM, başlık hiyerarşisi, bağlantı ilişkileri, form kontrolleri, durum kodları ve taranabilir metindir. Ana metnin bu temel sinyallerle bağlantısı kesilirse sayfa garip bir durumda görünecektir: modern görünüyor ama aslında dengesiz.

Geçmişte tek sayfalı uygulamaları taşırken, genellikle ilk açığa çıkan katman bu katmandı. İlk ekran belirir ve etkileşim mümkündür, ancak makine kabuğu yakalar ve komut dosyası bitene kadar gerçek metin görünmez. Tembel yükleme, sonsuz kaydırma ve çeşitli “genişlet ve görüntüle” tasarımlarıyla birleştiğinde içerik sayfası bir dizi tesadüfi olaya dönüşecektir. Tarayıcı kullanıcıları için bu sadece hafif bir yavaşlamadır; acentelere göre bu, güvenilmez girişler zinciridir.

Makinenin istediği görsel içerik değil, stabil giriştir.

Siteyi “temsilciye hazır” hale getirmek, aslında yeni bir numara eklemek yerine bir uyumluluk katmanı eklemektir.

Bu uyumluluk katmanının en değerli yönü, sayfayı “makineler içinmiş gibi göstermek” değil, en temel gerçekleri açıkça belirtmektir: bu hangi sayfa, metnin nerede olduğu, mevcut durumun ne olduğu, atlamaya devam edip edemeyeceği ve başarısız olduğunda neyin döndürülmesi gerektiği. Bu gerçekler istikrarsız olduğu sürece ajanlar sınırları tekrar tekrar test edeceklerdir.

İçerik sitelerinde ilk olarak ele alınması gereken en değerli şeyler genellikle şunlardır:

• Metnin, tahmin edilmesi için komut dosyalarına ihtiyaç duyulmadan doğrudan HTML’den erişilebilir olması gerekir
• Başlık hiyerarşisi sabit olmalı ve görsel üslubun anlamsal yapının yerini almasına izin vermemelidir.
• Sayfalara ayırma, filtreleme ve arama sonuçları yalnızca ön uç durumunda mevcut olmak yerine paylaşılabilir URL’lere sahip olmalıdır
• Resimler, tablolar ve kod blokları okunabilir alternatif metin veya orijinal metin içermelidir
• Kurallı, site haritası ve feed’in temel dışa aktarımları temiz olmalı ve bir dizi geçici parametreyle karıştırılmamalıdır.

Bunlar klişe gibi gelebilir ama artık anlamları değişti. Geçmişte bunlar arama motorları ve erişilebilirlik adına ekleniyordu; Artık bunlar, aracının içeriği istikrarlı bir şekilde bulmasına, sayfalar arasındaki ilişkiyi belirlemesine ve manuel yönlendirmeler olmadan bir sonraki adıma geçmesine olanak sağlamak için ekleniyor. Hepsi aynı şeye işaret ediyor: Sayfanın tek seferlik görsel bir sonuç yerine başka bir müşteri tarafından kesin bir girdi olarak değerlendirilmesi gerekiyor.

Bu nedenle “bir yapay zeka düğmesi eklemenin” pek bir faydası olmuyor. Düğmenin kendisi sayfayı daha tüketilebilir hale getirmez. En iyi ihtimalle, bir eylemi yeni bir girişle tamamlar. Alt katman, anlayışı sürdürmek için hala görsel düzene ve geçici duruma bağlıysa, aracı programı yenileme, atlama, geri alma ve izin değişiklikleri sırasında kontrolünü kaybetmeye devam edecektir.

Etkileşim yalnızca istemde durmamalı, eylemi tamamlamalıdır

Sayfa yalnızca içeriğin görüntülenmesi içinse uyumluluk sorunlarının çözümü nispeten kolaydır. Etkileşim ve işleyiş düzeyine gelindiğinde ise sorun daha da zorlaşıyor.

Bir temsilcinin gerçekten ihtiyacı olan şey “neredeyse yeterli” değil, net eylem sınırlarıdır. Gönderin, onaylayın, iptal edin, indirin, abone olun, atlayın ve dışa aktarın; bu eylemlerin tercihen açık ön koşulları, arıza dönüşleri ve izlenebilir sonuçları olmalıdır. Eylemler bir dizi pop-up’lar, istemler ve ikincil onaylarla karıştırıldığı sürece makine tekrar tekrar aynı yerde sıkışıp kalacaktır.

Kamuya açık siteler ile iç sistemler arasındaki farkın büyümeye başladığı yer burasıdır. Kamuya açık alanlar tüketilebilirlik sorunuyla karşı karşıyayken iç sistemler izinler ve risk kontrolüyle karşı karşıyadır. İlki, dış müşterilerin dolambaçlı yollardan kaçınabilmesi için bilgi yapısını ve eylem semantiğini istikrara kavuşturmak için daha uygundur; ikincisi, özellikle fonlama, yayınlama, silme ve izin değişiklikleri söz konusu olduğunda, “Acentelerle uyumlu” olabilmek için sınırları gevşetmemelidir. Muhafazakar olmamız gereken yerde hâlâ muhafazakar olmak zorundayız.

Yani bu, tüm web sayfalarını makine arayüzlerine dönüştürmekle ilgili değil. Daha gerçekçi bir yaklaşım, başlangıçta harici tüketim için tasarlanan sayfaları istikrarlı, doğrulanabilir ve tekrar oynatılabilir girişlere dönüştürmektir. Makale sayfaları, dokümantasyon sayfaları, bilgi tabanları, yardım merkezleri, açık API’ler ve genel arama sonuçları ilk etkilenen ve faydalarını ilk gören sayfalardır.

Bu düzeydeki uyumluluğun net sınırları vardır

Temsilciye hazır olmak herkese uyan tek boyutlu bir hedef değildir.

Eksiksiz bir intranetin arka ucu, güçlü izin kontrolüne sahip iş sistemi, kısa ömürlü etkinlik sayfası ve genel tüketime yönelik içerik istasyonu aynı seviyede değildir. İlki kontrole daha çok önem verirken, ikincisi okunabilirliğe, indekslenebilirliğe ve izlenebilirliğe daha fazla önem veriyor. Bu iki tür sistemi “makineleri kullanılabilir hale getiren” aynı standartlar dizisine zorlamak, sonuçta yalnızca yönetim maliyetlerini artıracaktır.

Ancak halka açık sitede hiçbir şey değişmemiş gibi davranmaya devam etmek zor. Yapay zeka tarayıcıları sayfaları giderek daha doğrudan okuyacak ve aracı iş akışları giderek daha fazla yapılandırılmış içeriğe ve kararlı eylemlere dayanacak. Bir site hala “insanların görmesi yeterli” fikrine sadık kalırsa, er ya da geç içerik dağıtımında, erişimde, arşivlemede ve otomatik entegrasyonda çatlaklar oluşacaktır.

Yani bu değişiklik daha çok uyumluluk yükseltmesine benziyor. Geçmişte, ön uç farklı tarayıcıları, farklı ekranları ve farklı ağları dikkate almak zorundaydı; artık sayfaları kendi başına bölebilen, bağlantıları kendi başına takip edebilen ve durumu kendi başına doğrulayabilen bir istemci türünü de dikkate alması gerekiyor. Bu uyumluluk katmanının eklenmesiyle site gerçek anlamda yeni bir varsayılan gereksinime girebilir: yalnızca görüntülenebilir olması değil aynı zamanda istikrarlı bir şekilde tüketilmesi de gerekir.