Eski kuralların modernleştirilmesi öncelikle arkeolojiyi gerektirir

Eski kodla ilgili en zor şey asla eski söz dizimi değil, eski zamanlardır. Bir proje build.xml, eski JDK, eski test çerçevesi ve eski paketleme yöntemleriyle doldurulmuştur. Görünüşte, birkaç dosya yığını gibi görünüyor, ancak aslında bunlar üst üste yığılmış tarihsel varsayım katmanlarından oluşuyor. Kodun kendisi yalnızca en dış katmandır. Teslimatı gerçekten engelleyen şey genellikle bu varsayımların hala mevcut olup olmadığı, yeniden üretilip üretilemeyeceği ve değişikliklerden sonra eski davranışın kaybolup kaybolmayacağıdır.

Bu nedenle “arkeoloji” "dönüşüm"den önce gelir. Önce derleme dosyasına, ardından bağımlılıklara, ardından çalışma ortamına ve ardından testlere bakın. Sipariş geri alınamaz. Build.xml hala orada, ancak pom.xml mevcut değil. Bu tür sinyaller projenin Ant döneminde yaşadığını göstermek için yeterli; kodun derlenip derlenemeyeceği, testlerin çalıştırılıp çalıştırılamayacağı ve ürünün yeniden oluşturulup oluşturulamayacağı ilk kanıtlardır. Buradaki modelin en faydalı kısmı eski koda hemen yeni kod yazmak değil, bu kanıtları bir yığın parçadan tespit etmektir.

Ayrıca öncelikle ortamın sabitlenmesi gerekir. Eski kod genellikle eski JVM’ler, eski konteynerler ve eski mimari varsayımlarla birlikte gelir. Bunu doğrudan günümüzün makinelerine atın, özellikle de mimariler arası bir ortamda ve sorunlar ortaya çıktığında yeni gürültüyü karıştırmak kolaydır: Kod doğası gereği bozuk mu, yoksa soruna neden olan emülasyon, yansıtma ve takım zincirleri mi? Bu aşamada "aynı kodun aynı ortamda istikrarlı bir şekilde yeniden üretilebilmesi"ni bile başaramazsanız, sonraki tüm modernizasyon eylemleri yalnızca tahminden ibaret olacaktır.

Yapay zekanın bu adımdaki değeri açıktır: karakter düzeyinde ve yapı düzeyinde çeviriye yardımcı olabilir. Ant’ı Gradle’a dönüştürmek, eski derleme komut dosyalarını artık bakımı yapılabilir bir forma dönüştürmek, bir grup tekrarlayan XML ve ortak metni daha net bir konuma taşımak, modellere bırakmak için iyi adaylar olan şeylerdir. Hızlıdır, tekrar tekrar denemeye isteklidir ve çok da önemsiz değildir. Ama hakemliğe uygun değil. Hangi uyarılar ilk planda tutulabilir, hangi testler aslında yalan söylüyor, hangi modüller ilk önce kesilmelidir ve hangi sınıflar sadece paketlenip uyarlanmalıdır. Sonuçta buna yine halkın karar vermesi gerekiyor.

İnsanları kandırmanın en kolay yolu test yapmaktır. Eski projede testleri geçmek sistemin anlaşıldığı anlamına gelmez, sadece bazı eski davranışların mevcut ortama yeni sarıldığı anlamına gelebilir. Bu “tamamen yeşil” hissi tehlikelidir çünkü genellikle daha büyük bir sorunu maskeler: Testin doğruladığı şey, şu anda korunması gereken iş anlambilimi değil, belirli bir dönemin uygulama ayrıntılarıdır. Eğer gerçekten reform yapmak istiyorsanız ilk yapmanız gereken bu testleri “dekoratif güvenlik duygusu” dışına çıkarıp neyi koruduklarına yeniden karar vermektir.

Bu nedenle, bu tür bir proje için en istikrarlı yol genellikle onu tek seferde yeniden yazmak değil, önce eski ortamı, eski davranışları ve eski bağımlılıkları düzeltmek için bir zaman kapsülü oluşturmak ve ardından onu en dar çatlaklardan kaldırmaktır. Öncelikle sistemi tekrarlanabilir hale getirin, ardından tekrarlanan çalışmayı çeviri için yapay zekaya teslim edin ve ardından sınırları katman katman soyun. Düzen bozulursa model eski projeyi hızlandıracak ve onu daha derin bir kaosa sürükleyecektir; Sıralama doğruysa model, tuğlaları hareket ettirmekten, tozu temizlemekten, kanıtları karşılaştırmaktan, insanları kirli işlerden kurtarmaktan ve kararları onların ellerine bırakmaktan sorumlu, gerçekten yararlı bir arkeolojik asistan gibi olacaktır.